ben yapcam...
Çarşamba,25.Mart.2009 saat: 14.45

Bu aralar seninle çok zor bir dönemdeyiz annecim:( Sürekli ağlayan, inatçı ve anneyi çok zorlayan bir mehmet said. Yolda yürürken elimi tutmak istemeyen ve herşeyi kendisi yapmak isteyen bir çocuk oldun, örneğin tabağına koyacağım çorbaya dahi "ben yapcam" diyorsun, mutfakta yemek yapan beni görünce "ben yapcam" diyorsun ve en tehlikelisi, baban araba kullanırken "ben yapcam" diyerek arka koltuktan babanın yanına geçmeye çalışıyorsun:(( dikkatini başka yerlere çekmek, isteklerini unutturmak yada isteklerinin tehlikeli olduğunu anlatmak çooook zor, belkide anlaman demeliyim yada anlamaya çalışmak istememen!!!

Heran patlamaya hazır bir bomba gibisin:( ve ben ne yapacağımı şaşırmış durumdayım, bazı isteklerine evet diyorum ama hayır dediklerimde de kıyametler kopuyor, hoş bazen evet dediğimde de kıyamatler kopuyor:( ve tüm bunların yanında insanları dinlemek!! "çok şımarttınız siz bunu" - "ama böyle olmazki korksun biraz sizden, hiç kızmıyorsunuz siz bu çocuğa" - "ilerde tepenize binecek"... diye devam eden ve bana ters düşen bir sürü "kötü nasihatler" ben sabır gösterdikce herkes tarafından sabrım zorlanıyor ooooof offf!!

Bu fotoğraflar senin içinde olduğun dönemi öyle güzel anlatıyor ki:) Bu aralar hep böyle sümükleri aka aka, kendini yırtarcasına ağlayan bir mehmet said...

Ve anne sabır sabır sabır diyor, kendini sıkıyor, tutuyor çoğu zaman ama sinirlerimin boşaldığı, gözlerimden yaş olup aktığı da çok oluyor:( Baba anneyi teselli etmeye çalışıyor, "geçecek berrah, bu geçici bir dönem, iki yaş sendromu. Sabırlı ol annesi" diyor. Anne sanki daha çok geriliyor:D İmdaaaaaaaaaaaaaaaat!!

Durumu'muzu açıklayan bir yazı...
Yaklaşık 18 ay civarı başlayıp, bazen 36–42 aylara kadar devam edebilen, özellikle ebeveynler açısından anlaşılması ve dayanılması zor bir dönem olarak kabul edilir. Bu dönemde çocuk sürekli olumsuz davranabilir, söylenenleri özellikle yapmak istemeyebilir ve kendi isteklerinin, ne olursa olsun kabul ettirmek konusunda oldukça dirençli olabilir. Bunun sebebi doğumdan itibaren kendini anneyle veya primer anlamda gereksinimlerini karşılayan kişiyle bir bütün olarak gören çocuğun, yaklaşık 1 yaşından itibaren kendini ayrı bir birey olarak algılaması ve bunu keşfetmesiyle beraber de çevresine kabul ettirmek konusundaki çabasıdır.
Bireyselliğini keşfetmiş çocuk kapasitelerini de sorgulamaya başlar, bu da sınırların zorlanması demektir. Bu bireysel gelişim adına çok güzel ve yararlı bir şeydir ancak korkutucudur. Özellikle de nerede durması gerektiğini bilmeyen çocuk için çok korkutucudur. Bu dönemde ebeveynler tarafından sınırların çok net ve kesin çizilmesi, çocuğun içinde bulunduğu ortama güven duymasını ve böylece daha etkin bir şekilde kendine olan güvenini geliştirmesini sağlar. Ancak bir taraftan da çocuğun keşif ihtiyacının da bu dönemde karşılanması, kendi kendine başarabileceği şeyler konusunda da (yemek yemek, bazı giysilerini giymek veya çıkarmak, ellerini yıkamak, bir yere tırmanmak vs.) fırsat verilmesi gerekir.
Sınırları zorlamak adına ne yaparsa yapsın, "hayır"lar konusunda ailenin net ve kararlı olması ilerde çok daha güvenli bir birey olmasını sağlar. Burada ailenin çocukla sürekli iletişim kurması, neleri yapıp yapamayacağı konusunda nedenlerin de açıklanarak kuralların konması ancak bunun yanında kendini ifade edebileceği eylemlerin de olabildiğince fırsat olarak sunulması çok önemlidir.

1 Yorum 1 Yorum ( 1242 Gösterim )   |  permalink


<<| <Sonraki | 117 | 118 | 119 | 120 | 121 | 122 | 123 | 124 | 125 | 126 | Önceki> |>>