anneyle...
Çarşamba,04.Haziran.2008 saat: 23.33

"Nazım, bir bebeğimiz oldu ya, artık herşey olabilir hayatta...
En uzaklar, en yakınmış aslında"...
Sen doğduğun gün bunları söylemiştim babana...
Hayatımın dönüm noktası oldun, en sınıra, en uca gelmiş hissettim kendimi...
Şaştım zamana...
Hızla aktı ve durdu bir yerde zaman, bir bebek verdi elime, bundan sonra, hayatın sana dair esas kısmı başlıyor dedi...
Anlamadım, güldüm geçtim...

Sen büyüdün, büyüyorsun, şimdi anlıyor ve yaşıyorum, hayatın bana dair olan esas kısmını.
Bir evladı büyütmek, bir insanoğlu yetiştirmek ne büyük sabır, ne büyük bir keyif ve aşk...
Bu aralar, kendime ayırabildiğim zamanlarda okuduğum bir kitap var, “SiYAH SüT” seçtiğim cümleleri paylaşmak istedim...
“Annelik, bencilliğin doğal yollardan bertaraf edilmesi. Annelikte tüm kapılar açıktır ardına kadar. Gece gündüz, yaz kış. Kapı pencere açık püfür püfür. Dilediği kapıdan girer çocukların içeri, dilediklerince gezinmek üzere. Ne sığınağın vardır onlara karşı, ne gizli bölmen. Ne mahremiyetin kalır ne bahanen. Annelik, vermek üzerine kuruludur. Karşılıksız, kendiliğinden vermek. Geceler, seneler boyu vermek. Kendinden evvel bir başkasını düşünmek...”
Bana göre, anneliği anlatan net cümleler bunlar. Dünyanın en zor mesleğiymiş meğer annelik, hayattan beklentilerim, zevklerim, önceliklerim, bakışım, duruşum, bana dair birçok şey değişti senden sonra annecim...

Mutluyum, huzurluyum ve şükür doluyum varlığına...
Ama....
Zaman zaman, hatta çoğu zaman yorgunum meleğim, sana ve hayata...

berrah...




10 Yorum 10 Yorum ( 723 Gösterim )   |  permalink


<<| <Sonraki | 144 | 145 | 146 | 147 | 148 | 149 | 150 | 151 | 152 | 153 | Önceki> |>>